 |
|
|
|
Verhaalinfo
Verhaal 3 : Het rantsoeneringssysteem tijdens WOII (Maria Monballieu)
|
|
|
| Reporter |
Veerle Huysman / Marieke Spanhove |
| Verteller |
Maria Monballieu |
| Datum van de opname |
22-12-2008 |
| Plaats van de opname |
op andere plaats |
| Relatie tussen reporter en verteller |
geen |
| Duur van het verhaal |
3min 17.0000sec |
| Relatie van de verteller tot het verhaal |
zelf meegemaakt |
| Plaats waar het verhaal zich situeert |
Brugge |
| Periode waarin het varhaal zich situeert |
Tweede Wereldoorlog |
| Trefwoord (-en) |
Dagelijks leven, Duitse bezetting, Voeding |
| Korte samenvatting van het verhaal |
Tijdens de oorlog was er vaak tekort aan eten. Iedereen, klein of groot, kreeg een bepaald aantal voedselbonnetjes om zo te kunnen overleven. Maar dit was vaak niet genoeg... |
| Transcriptie |
En die bonnetjes moest je dat in het gemeentehuis afhalen?
Dat waren bonnetjes zoals je spaarbonnetjes krijgt… Er waren er voor vlees, voor vet, voor brood, voor de meeste voedselwaren die je elke dag nodig had. Zo had ik in mijn klas kinderen wiens papa in een fabriek moest werken en die zware arbeid deden, die daar dus niet genoeg mee hadden en de vrouw gaf al het eten dat ze kon kopen met die bonnetjes mee met haar man, maar daardoor hadden de kinderen dikwijls honger, dat heb ik wel ondervonden. Er was een tekort. De kinderen konden soep eten van Winterhulp en we schepten, als we dat wisten, van de soep dat we hadden laten staan het dikste ervan voor die kinderen.
En hadden jullie zelfs soms een tekort aan bonnetjes om jullie eigen gezin te onderhouden?
Ja, er was een tekort, de bonnetjes waren tekort.
Hoeveel bonnetjes werden er dan gerekend per persoon?
Per persoon, dat was iedereen zoveel zegels, groot of klein. Dus als je een baby had kreeg dat nog melk maar mensen met grote kinderen, zonder baby, die geen tuin hadden, die niet voorbereid waren of die geen geld hadden om het voor te bereiden, die hadden het wel lastig. En bijzonder de middenstand. De andere mensen waren niet beschaamd om te gaan stelen of om te schooien, maar de middenstand had die eer te verdedigen en die deden veel dingen niet en de juist die mensen hadden honger.
Er was dus wel duidelijk een groot verschil tussen de lagere klassen en de hogere?
De middenklasse heeft echt honger geleden... men wil dat niet zeggen, niet bekennen ,maar ik was goed geplaatst om dat te zien en te horen want mij moeder heeft voor heel veel van die mensen met haar manier van handel drijven, het is geen handel dat ze dreef, men ruilt eigenlijk weer, veel mensen geholpen die van betere stand waren dan wij zelf.
En hingen het aantal voedselbonnetjes af van je leeftijd?
Nee zo sterk niet, maar je kreeg wel meer als je een baby’tje had.
|
| Collectie/project |
Sint-Lodewijkscollege: het dagelijks leven in Brugge tijdens WOII |
|
|
|
|
|
|
|
|
Over het project
back